Maszynoznawstwo

Najszersze zastosowanie w energetyce do napędu generatorów prądotwórczych znajdują wirnikowe silniki parowe, czyli turbiny parowe. Są one stosowane zarówno w elektrowniach cieplnych z kotłami ogrzewanymi paliwem tradycyjnym, jak też w nowoczesnych elektrowniach jądrowych, w których energia reakcji termojądrowej stanowi jedynie źródło ciepła do ogrzewania kotła. Turbiny parowe odznaczają się prostą budową. Poza ułożyskowaniem nie mają ślizgających się elementów, jak tłok i rozrząd w silnikach tłokowych, przez co ich trwałość jest większa. Głównymi elementami turbiny parowej są: wirnik z łopatkami na obwodzie oraz dysze kierujące parę na łopatki wirnika . Para doprowadzana do turbiny jest w dyszach całkowicie lub częściowo rozprężana, przy czym energia potencjalna jej ciśnienia zmienia się w kinetyczną. Wylatująca z dysz para natrafia na łopatki wirnika, wywołując jego ruch obrotowy. Dysze mogą być wykonane w formie rur lub wieńca nieruchomego z łopatkami kierowniczymi o kształcie podobnym do wirnika. Turbiny, w których rozprężanie odbywa się tylko w dyszach, noszą nazwę akcyjnych. Łopatki turbin akcyjnych są ukształtowane symetrycznie względem płaszczyzny prostopadłej do osi , a dysze są ustawione możliwie stycznie do tej płaszczyzny. Cząsteczki pary uderzając w łopatki przekazują im swoją energię.