Silniki parowe tłokowe

Pierwszymi silnikami cieplnymi były silniki parowe tłokowe działające podobnie jak siłownik młota parowopowietrznego.  W cylindrze 1 porusza się, pod wpływem ciśnienia pary, uszczelniony tłok 2. Tłok za pośrednictwem tłoczyska 3 przesuwa wodzik 4 prowadzony w prowadnicy 5. Wodzik za pośrednictwem korbowodu 6 i korby obraca koło zamachowe 7. Koło zamachowe magazynuje energię kinetyczną, która umożliwia przejście układu korbowego przez położenie martwe (gdy oś korbowodu stanowi przedłużenie osi tłoczyska). Doprowadzenie i odprowadzenie pary jest sterowane suwakiem rozrządu 8 poruszającym się w komorze suwakowej 9, przez którą jest doprowadzana para. Położenie suwaka jest sterowane przez koło zamachowe 7 za pośrednictwem mechanizmu korbowo-dźwigniowego. Przeguby 10 i 11 na dźwigni sterującej suwaka służą do wybierania kierunku wirowania wału. Gdy łącznik sterujący suwak jest połączony z dźwignią w przegubie 10 , para jest doprowadzana z lewej strony tłoka, wał obraca się w prawo. Przy połączeniu łącznika w przegubie 11 suwak zmieni swoje położenie, para będzie doprowadzana z prawej strony tłoka, wał będzie się obracał w lewo. Przedstawiona konstrukcja suwaka jest historycznie najstarsza. Obecnie stosuje się rozrząd za pomocą suwaka tłoczkowego, podobnego jak w młocie parowo-powietrznym, lub za pomocą zaworów, podobnych jak w silnikach spalinowych. Para z silnika może być odprowadzana do atmosfery silnik z wolnym wydmuchem - lub do chłodzonego zbiornika-skraplacza - silnik kondensacyjny; może też być pod ciśnieniem 0,2-i-0,4 MPa pobierana do celów grzejnych - silnik przeciwprężny. Występujące w skraplaczu ciśnienie niższe od atmosferycznego zwiększa sprawność silnika.