Maszynoznawstwo

Woda paruje na powierzchni w każdej temperaturze, a intensywność parowania jest tym większa, im wyższa jest temperatura. Najintensywniejsze parowanie (w całej objętości wody) zachodzi w temperaturze wrzenia, której woda nie może przekroczyć, a która zależy od ciśnienia. Najwyższą temperaturę krytyczną tk = 647 K woda może osiągnąć przy ciśnieniu krytycznym pk = 22,5 MPa. W temperaturze wyższej może istnieć tylko para. Objętość pary jest ok. 1700 razy większa niż objętość wody, z której powstała (przy stałym ciśnieniu i temperaturze). Parę o temperaturze wrzenia nazywa się parą nasyconą, jeżeli zawiera krople wody - parą nasyconą mokrą, jeżeli ich nie zawiera - parą nasyconą suchą. Ochłodzona para nasycona skrapla się (kondensuje się), przechodząc ponownie w wodę - wówczas zwaną skropl i na mi (kondensatem). Parę o temperaturze wyższej niż temperatura wrzenia (przy określonym ciśnieniu) nazywa się parą nienasyconą - parą przegrzaną. Para przegrzana zachowuje się jak gaz: przy podgrzewaniu w stałej objętości wzrasta jej prężność - ciśnienie, chłodzona zaś do temperatury nie niższej niż temperatura wrzenia, nie ulega skropleniu. Podczas parowania i przegrzewania (czemu w stałej objętości towarzyszy wzrost ciśnienia) jest pobierana przez ciecz lub parę energia cieplna, która może być w silniku parowym przetworzona na mechaniczną. Do celów energetycznych jest wykorzystywana zwykle para przegrzana, która zawiera większą ilość energii niż para nasycona, a ponadto nie ulega skropleniu, podczas którego powstają krople wody szkodliwe dla stykających się z nimi części silnika. Skroplenie pary powinno odbywać się poza roboczą częścią silnika. Para jest używana do napędu silników, do celów grzewczych oraz w niektórych procesach technologicznych w przemyśle chemicznym, spożywczym i innych.